1ο 6/θ Νηπιαγωγείο Γιαννιτσών "Δήμητρα Μίγγα-Κασάπη"

"Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο, δυο καρδιές κι έναν ήλιο στη μέση,  παίρνω φως απ’ τον ήλιο και φτιάχνω την αγάπη και μου λες πως σ’ αρέσει... " Αναζητήσαμε στο διαδίκτυο και ακούσαμε το τραγούδι που είναι έναν  από τα πιο αγαπημένα τραγούδια των παιδιών. Διαβάσαμε αργά αργά τους στίχους και στη συνέχεια  προχωρήσαμε στην ανάλυση των στίχων. .  Τα παιδιά ζωγραφίζουν στον τοίχο δυο καρδιές κι ένα ήλιο στη μέση . Παίρνω φως απ’ τον ήλιο και φτιάχνω την αγάπη και μου λες πως σ’ αρέσει !   Τα παιδιά τραγουδούν μες στους δρόμους κι η φωνή τους τον κόσμο αλλάζει . Τα σκοτάδια σκορπάνε κι η μέρα λουλουδίζει σαν ανθός στο περβάζι .   Ένα σύννεφο είν’ η καρδιά μου κι η ζωή μου γιορτή σε πλατεία . Σ’ αγαπώ κι ο απέραντος κόσμος πόσο μοιάζει με μικρή πολιτεία . Τι ζωγραφίζουν τα παιδιά στον τοίχο; Πώς νιώθουν την ώρα που ζωγραφίζουν; Τι αισθάνονται; Τι χρώματα λέτε να χρησιμοποιούν; Γιατί επέλεξαν να ζωγραφίσουν τις συγκεκριμένες εικόνες...

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες το μυαλό όλων μας, η καρδιά και η ψυχή μας είναι στραμμένα σε εκείνο τον ηρωικό αγώνα των φοιτητών για την πτώση της δικτατορίας. Η εξέγερση του Πολυτεχνείου  αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας  Διαβάσαμε το παραμύθι: " Λευτεριά και Φασισμός": Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε μια όμορφη, καλή και γελαστή  κοπέλα που τη λέγανε  ΛΕΥΤΕΡΙΑ . Ήτανε τόσο καλή που την αγαπούσαν όλοι οι άνθρωποι και πιο πολύ τα παιδιά γιατί τους χάριζε παιχνίδια, τους άφηνε να παίζουν, να κάνουν ότι τους γέμιζε χαρά και ποτέ μα ποτέ δεν τα μάλωνε και δεν τα τιμωρούσε. Δεν ήταν ποτέ αυστηρή και θυμωμένη... Προβληματισμός, συζήτηση, ανταλλαγή απόψεων και κατάθεση σκέψεων από τα Απίθανα Νηπιάκια μας! Πόνος, λύπη, στενοχώρια, φόβος, τρόμος, δυστυχία, αγανάκτηση και απελπισία για μεγάλους και παιδιά που είχαν χάσει τη Λευτεριά από κοντά τους!   Τι οδήγησε τους φοιτητές στο να πάρουν την απόφαση να ανεβούν στον ...